สวัสดีครับ......
วันนี้ขออนุญาติ ไม่เขียนเรื่องเดิมต่อนะครับ
วันนี้ผมไม่สบายครับ
เป็นไข้หวัด
ติดมาจากคนไข้เห็นๆ ล่ะครับ
เพราะช่วงนี้ คนไข้ที่มาตรวจส่วนใหญ่ จะมาด้วยอาการไข้หวัด
แล้วก็เมื่อวันศุกร์ ขณะตรวจ คนไข้เด็กที่มาตรวจด้วยอาการไข้หวัด
ขณะที่กำลัง ตรวจดูในคอของคนไข้อยู่
ปรากฏว่า โดนจามใส่หน้า จังๆ ครับ
ขนาดว่า ผมได้ป้องกันโดยการใส่หน้ากาก ตอนตรวจคนไข้แล้วนะครับ
แต่ก็ยังติด ไข้หวัดจนได้
หลังโดนจามใส่ก็ ทำใจไว้แล้วล่ะครับ
แล้วก็ติดจริงๆ ด้วย
สิ่งที่ผมอยากจะเล่าก็คือ การติดโรคจากคนไข้ ก็เป็นความเสี่ยงอย่างหนึ่ง ที่แพทย์อย่างผมต้องเจออยู่ทุกวันล่ะครับ
ทำงานทุกวัน จนชิน แต่พอติดไข้หวัดจากคนไข้ ก็นึกขึ้นมาได้ ซักครั้งหนึ่ง
อันนี้ก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งครับ ที่ทำให้แพทย์ลาออก ไปทำงานเอกชน เพราะจำนวนคนไข้ น้อยกว่า โอกาสเสี่ยงก็น้อยกว่า
และจากเหตุการณ์นี้ ยังแสดงให้เห็นอีกว่า "หมอห้ามลา ถ้า ยังทำงานไหว"
"ทำไมเหรอครับ?"
ก็เพราะว่า ผมได้โทรศัพท์ไปลางานล่ะครับ
ที่ภาควิชาของผม ก็ให้ลาตามปกติล่ะครับ
แต่มันติดปัญหาที่ห้องตรวจผู้ป่วยนอกน่ะสิครับ
เพราะวันนี้ มีแพทย์ไม่พอครับ
ถ้าผมลาก็จะไม่มีใครตรวจคนไข้ ซึ่งวันจันทร์คงจะมีคนมารับการรักษาที่ห้องตรวจที่ผมทำงาน มากกว่า 200 คน
อืม............
ในที่สุดก็ต้อง พยายาม ประคองตัวไปตรวจอยู่ดี
อันนี้ก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งล่ะครับที่ทำให้ หมออย่างผมคิดลาออก จากระบบราชการ
เพราะ ภาระงาน มันช่างหนักหนาเหลือเกินครับ.........
วันนี้ ผมท้อจังครับ.........แล้วก็แอบน้อยใจตัวเองเล็กน้อย ว่าเรารักษา คนอื่นมากมาย
แต่เวลา เราไม่สบาย ก็หยุดพักไม่ได้
แต่........ถึงจะท้อ ยังไงผมก็ไม่ถอยนะครับ
เพราะผมเลือกเส้นทางนี้แล้ว
แล้วก็มีคนไข้ อีกมากมายที่รอผมอยู่ อย่างน้อยวันนี้ก็เป็นร้อยคนล่ะครับ
ภาระและหน้าที่ที่ผม แบกไว้ อีกทั้งความตั้งใจที่มี มันทั้งผลักทั้งดันให้ผมลุกขึ้นจากเตียง มาทำงานวันนี้ล่ะครับ
ผมยังลุกขึ้นไหว เพราะฉะนั้น ..... วันนี้ ผม คงไปทำงานล่ะครับ
พรุ่งนี้ ค่อยว่ากัน
วันนี้คงต้องใส่หน้ากาก และก็ถุงมือไป ทำงานล่ะครับ
ได้เวลาแล้วครับ
ผมต้องไปทำงานก่อน
ถ้าพรุ่งนี้ ผมยังไหว จะมาเล่าเรื่องเดิมๆ ที่ค้างไว้ เกี่ยวกับแพทย์ในระบบราชการให้ฟังต่อนะครับ
แล้วเจอกันครับ...............................
edit @ 15 Dec 2008 08:23:47 by Doctor Peem